غزل شمارهٔ ۷۰۳

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اتمینماید۷ بیت

ذاتش به صفات می نمایدیا ذات به ذات می نماید

خواهد که نمایدت و گرنهآئینه چرات می نماید

هر بی سر و پا که پیشت آیدشاه است و گدات می نماید

نقشی که خیال او نگاردشیرین حرکات می نماید

خوش دُردی درد عشق می نوشکاین درد دوات می نماید

هر جام حباب بر کف ماپر آب حیات می نماید

در دیدهٔ سیدم نظر کنکو نور خدات می نماید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم نمایان شدن و تجلی ذات در صفات می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که ذات (خدا یا حقیقت) به شیوه‌های مختلف خود را نشان می‌دهد. در اینجا گفته می‌شود که هر کسی که با او روبه‌رو می‌شود، می‌تواند شاه یا گدا به نظر برسد، که این نشان‌دهنده تأثیر برداشت ما از دیگران و خود ما است. همچنین، عشق و درد آن به صورت زیبایی توصیف می‌شود، و در نهایت به نور خداوند اشاره می‌شود که در دل و نظر افراد می‌تابد. بنابراین، شعر تأکید بر زیبایی و عمق عشق و حقیقت دارد.