غزل شمارهٔ ۶۹۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اید۷ بیت

خیال او به هر نقشی برآیدبه هر آئینه روئی می نماید

برد خلقی و می آرد همیشهاز آن عالم به یک حالی نپاید

جهان روشن شود از نور رویشاگر آن آفتاب ما برآید

چنین میخانه و رندان سرمستکسی مخمور اگر ماند نشاید

به نور او جمال او توان دیدحجاب از چشم ما گر برگشاید

به شادی روی ساقی نوش کن میکه می عمر عزیزت می فزاید

به عشقش نعمت الله میرمستانسرودی عاشقانه می سراید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و نورانی بودن محبوبی می‌پردازد که هر جا برود، جلوه‌گری و دلربایی می‌کند. شاعر به قدرت تأثیر این محبوب بر خلق اشاره دارد و می‌گوید که نور او می‌تواند جهان را روشن کند. همچنین، میخانه و رندان در حال مستی، که گویی تحت تأثیر این نور و عشق هستند، به شادی و نوشیدن می‌پردازند. در نهایت، شاعر به عشق و شادی از می‌نوشی و سرود عاشقانه‌ای که از این عشق برمی‌خیزد، اشاره می‌کند و بر اهمیت آن در زندگی تأکید می‌کند.