غزل شمارهٔ ۶۹۴

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انماید۷ بیت

ساقی رخ اگر به ما نمایددر جام جهان نما نماید

آئینهٔ معنئی به دست آرتا صورت او تو را نماید

نتوان دیدن به خود خدا رابینیم اگر خدا نماید

خورشید به نور طلعت خویشروئی به من و شما نماید

نوشیم شراب تا دهد جامبینیم جمال تا نماید

گر آینه عین او نباشدما را و تو را کجا نماید

دیدیم به چشم نعمت اللهنوری که خدا به ما نماید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و قدرت عشق الهی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر ساقی (نمایندهٔ معشوق) رخ خود را به ما نشان دهد، می‌توانیم جهان را به زیبایی بیشتری ببینیم. برای درک عمیق‌تر معنای عشق، نیاز به آیینه‌ای داریم که چهرهٔ معشوق را به ما نشان دهد. همچنین، اشاره به اینکه نمی‌توانیم خدا را مستقیماً ببینیم، اما اگر او بخواهد خود را نمایان کند، می‌توانیم او را ملاقات کنیم. شاعر از نشوهٔ شراب عشق و زیبایی و لطافت آن صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر آینهٔ عشق وجود نداشته باشد، ما و تو چگونه می‌توانیم زیبایی‌ها را ببینیم. در نهایت، به نور و نعمت الهی اشاره می‌کند که در دل انسان می‌تابد.