غزل شمارهٔ ۶۷۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ود۷ بیت

آفتاب از رخ نقاب مه گشودشب گذشت و روز روشن رو نمود

شد منور عالمی از نور اویک ستاره گوئیا هرگز نبود

هر چه موجود است از نور ویستخود کجا موجود باشد بی وجود

خانقاه و صومعه در بسته شدچون در میخانه ساقی برگشود

آتش عشقش دل ما را بسوختسوخت درد عشق او جانم چه عود

گفتهٔ مستانهٔ ما قول اوستعاشقانه این سخن باید شنود

نعمت اللهی و از خود بی خبرقدر این نعمت نمی دانی چه سود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زیبایی به ورود روز و روشنایی آفتاب اشاره می‌کند که شب را پشت سر گذاشته و جهانی از نور را به وجود آورده است. او می‌گوید که تمامی موجودات از این نور ناشی می‌شوند و بدون این وجود، هیچ چیزی معنا ندارد. با باز شدن در میخانه، خانقاه‌ها و صومعه‌ها بسته می‌شوند و عشق الهی شعله‌ور می‌شود و دل‌ها را می‌سوزاند. شاعر تاکید می‌کند که عاشقانه باید این سخنان را شنید و بر نعمت‌های الهی با آگاهی توجه کرد؛ زیرا بی‌خبری از این نعمت‌ها بی‌فایده است.