غزل شمارهٔ ۶۵۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رد۷ بیت

چون شراب صاف درمان است مارا دُرد دردزان همی ریزم فرود آیم به روی دُرد درد

گرم می دارد مرا صوف و حریر عشق اوغم ندارم گر ندارم در هوای برد برد

من ز میدان بلایش رو نگردانم به تیغرستم دستان کجا ترسان شود از گرد گرد

آفتاب روشن روی منیر میر ترککی مکدر گردد از گردی که باری کرد گرد

تو نه ای مرد نبرد درد درد عشق اوده هزار ار خانه گیری او بدادی نرد برد

ناجوانمردی که او در عشق جانان جان ندادشاید ارزنده دلی گوید که آن نامرد مرد

تا بزرگی کرد تدبیری که نانی را خوردنعمت الله دید بسیاری که نانی خورد و مرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عاشقانه و درد ناشی از عشق است. شاعر از شراب به عنوان درمان برای آلام خود یاد می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او را قوی و مقاوم می‌کند. او به میدان عشق رفته و از هیچ چالشی نمی‌ترسد. برعکس، عشق او مانند خورشید روشن است که نمی‌تواند تحت تأثیر مشکلات قرار گیرد. شاعر همچنین به ناسپاسی و غیرت در عشق اشاره می‌کند و بر این باور است که کسی که در عشق جان نمی‌دهد، مرد نیکو نیست. او نگاهی به زندگی و مرگ دارد و می‌گوید که برخی برای نان زندگی می‌کنند، اما در نهایت در رویارویی با عشق و چالش‌ها، خود را اثبات نمی‌کنند.