غزل شمارهٔ ۶۵۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رد۷ بیت

خواجهٔ غافل برفت و جان سپردبی خبر از معرفت چیزی نبرد

بود مخموری و مستی می فروختصاف می پنداشت می نوشید درد

شیشهٔ پندار می بودش به دستاوفتاد و شیشه اش شد خرد و مرد

صوفیان پوشند صوف خدمتشصوفئی بودی که می پوشید برد

هر نفس نوعی دگر گفتی سرودگه ز لر گفتی سخن گاهی ز کرد

عاشقانه جان سپاری کن چو مازانکه عاشق جان خود را می سپرد

نعمت الله جان به جانان داد و رفترحمت الله علیه آن مرد ، مُرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به سرگذشت خواجه‌ای می‌پردازد که غافل از حقیقت زندگی و معرفت، جان خود را از دست می‌دهد. او در حال نوشیدن می‌باشد و خود را در مستی می‌بیند، غافل از اینکه در واقع در حال درد و غصه است. شیشه‌ای که در دست دارد نمادی از توهمات اوست که در نهایت می‌شکند و او را به مردن می‌کشاند. صوفیان به خدمتش آمده‌اند، اما او نیز در زمره صوفیا نیست. در پایان، شاعر از عشق و فداکاری صحبت می‌کند و به زندگی نعمت الله اشاره می‌کند که جانش را به معشوق داده و رحمت خداوندی بر او باد.