غزل شمارهٔ ۶۵۳
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انسپرد۷ بیت
این که گوئی نعمت الله جان سپردجان سپرد و جان با ایمان سپرد
جان به جانان دل به دلبر داد و رفتجان از این خوشتر دگر نتوان سپرد
در هوای گلستان عشق اوجان چو غنچه با لب خندان سپرد
بندگی کرد او به صدق دل تمامظاهر و باطن به آن سلطان سپرد
بود میخانه سبیل خدمتشرفت و آن منصب به این و آن سپرد
جان امانت بود با وی مدتیخوش امینانه به آن جانان سپرد
دیگری گر جان به دشواری بدادسید سرمست ما آسان سپرد