غزل شمارهٔ ۶۳۹

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رد۷ بیت

چشم ما چون به روی او نگرددر نظر غیر او کجا گذرد

نزد ما زنده دل کسی باشدکه به جانان خویش جان سپرد

گل کجا جامه را قبا سازدغنچه گر پیرهن به خود ندرد

مرد عاشق همه یکی بیندآن یکی در هزار می شمرد

جان من روی دل نخواهد دیدگر دمی روی دیگری نگرد

رند مستی که باده می نوشدهر دو عالم به نیم جو نخرد

هر که را ذوق نعمت الله استشاد باشد مدام و غم نخورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و توجه عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که وقتی چشم به محبوب ندوخته شود، هیچ چیز دیگر اهمیت ندارد. او تأکید می‌کند که زندگی واقعی در پیوند با جانان است و فقط کسی زنده است که از عشق جان سپرده باشد. همچنین بیان می‌کند که عاشق حقیقی همه چیز را نسبت به معشوق می‌سنجد و هر چیز دیگر بی‌ارزش به نظر می‌رسد. در نهایت، شاعر به شادی و سکونت خاطر در نعمت‌های خداوند اشاره دارد و می‌گوید که آنکه درک از نعمت الهی دارد، همیشه باید شاد باشد و غم را کنار بگذارد.