غزل شمارهٔ ۶۳۳

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارد۷ بیت

یاری که خیال دوست داردعمری به خیال می گذارد

عالم چه بود به نزد عارفنقشی که نگار می نگارد

هر دم نقشی برد ز عالمدر دم نقشی دگر برآرد

در آینه چون کند نگاهیلطفش جامی به او سپارد

مائیم و دل شکسته چون دوستپیوسته شکسته دوست دارد

بحری است که آب رحمت اوبر ما شب و روز نیک بارد

چون اصل عدد یکی است سیدآن یک به هزار می شمارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارتباط با دوست (محبوب) است. شاعر بیان می‌کند که فردی که در خیال دوست است، تمام عمرش را در این خیال سپری می‌کند. او به عالم عارف اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز به نسبت نقش‌هایی است که محبوب در زندگی می‌کشد. هر لحظه تصویری جدید از عالم به وجود می‌آید. همچنین، به لطف و رحمت الهی اشاره دارد که همواره بر بندگان نیکوکار نازل می‌شود. در پایان، شاعر با اشاره به مفهوم «یک» و «هزار» نشان می‌دهد که همه چیز به وحدت و یکی بودن برمی‌گردد، و این یک بودن در اساس و پایه همه چیز است.