غزل شمارهٔ ۶۲۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ردارد۷ بیت

می خمخانهٔ ما مستی دیگر داردهر که آید بر ما کام دلی بردارد

رند سرمست در این بزم ملوکانهٔ مااز سر ذوق درآید خبری گر دارد

عشق و ساقی و حریفان همه مستند ولیعقل مخمور ندانم که چه در سر دارد

لب بنه بر لب ما آب حیاتی می نوشزانکه زان آب حیات این لب ما تر دارد

آفتابی است که از مشرق جان می تابدنور او آینهٔ ماه منور دارد

قول مستانهٔ ما ملک جهان را بگرفتاین چنین گفته که در کاغذ و دفتر دارد

نعمت الله حریف من و سرمست و خرابگر بگویم که کنم توبه که باور دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فضای خمخانه و مستی آن اشاره دارد. هر کسی که به آنجا می‌آید، از آرامش و لذت آن بهره‌مند می‌شود. در این بزم، عشق، ساقی و حریفان همه مست و خوشحال هستند، اما عقل فردی هنوز نمی‌داند چه احساسی دارد. شاعر به زیبایی لبانش اشاره کرده و آنها را به آب حیات تشبیه می‌کند. همچنین، نور عشق او مانند خورشید، زندگی را روشن می‌سازد. شاعر می‌گوید که در این حالت مسقر از دنیا نیز بهره‌مند شده‌اند و از نعمت‌هایی که دارند، لذت می‌برند. نهایتاً، اشاره می‌کند که حتی اگر بخواهد توبه کند، کسی به او ایمان نخواهد آورد.