غزل شمارهٔ ۵۴۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انشد۷ بیت

هر که او آشنای سلطان شدگرچه جان بود عین جانان شد

هر که با ما نخورد جام شراببه یقینم که او پشیمان شد

هر که در مجلسم دمی بنشستشد یقینم که او پشیمان شد

این جهان را به نیم جو نخردآنکه یکدم حریف رندان شد

هر که جمعیتی ز خویش نیافتدم آخر که شد پریشان شد

این دوئی محو گشت و عین یکیاین چنین آمد این چنان آن شد

بندهٔ اوست سید عالمبر همه کاینات سلطان شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وصف حال افرادی می‌پردازد که با هم نشینی با بزرگان و رندان به حقیقتی دست پیدا می‌کنند. شاعر بیان می‌کند که کسی که به دربار سلطان راه پیدا کند، به نوعی تبدیل به خود او می‌شود و زندگی خود را تغییر می‌دهد. همچنین می‌گوید که کسانی که از نوشیدن شراب و همراهی با رندان محرومند، به احتمال زیاد پشیمان خواهند شد. در پایان، شاعر به مقام بالای خود اشاره می‌کند و خود را بنده‌ای می‌داند که در برابر سید عالم و سلطان کائنات قرار دارد.