غزل شمارهٔ ۵۳۷
هرچه بخشد خدا به ما بخشدپادشاهی به هر گدا بخشد
بحر رحمت به ما روان سازدآبروئی به عین ما بخشد
دُردی درد عشق او مینوشتا به لطفش تو را دوا بخشد
می به بیگانه کی دهد ساقیساغر می به آشنا بخشد
در خرابات اگر فنا گردیاز حیاتش تو را بقا بخشد
بندگی کن که حضرت سلطانهرچه خواهی از او تو را بخشد
بینوایان نوا از او یابندنعمت الله به بینوا بخشد