غزل شمارهٔ ۵۳۸
نعمت الله خدا به ما بخشیدخوش نوائی به بینوا بخشید
گنج اسما به ما عطا فرمودپادشاهی به این گدا بخشید
خلعتی خوش مرصع از کرمشرحمتی کرد و آن به ما بخشید
هرچه خواهد چنین چنان بخشدکس نگوید که او چرا بخشید
هم نبوت به انبیا او دادهم ولایت به اولیا بخشید
دل اگر برد جان کرامت کرددرد اگر داد هم دوا بخشید
سیدی ساخت بندهٔ خود رامنصب عالی ای مرا بخشید