غزل شمارهٔ ۵۱۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ?!۷ بیت

خوش بود گر این دوئی یکتا شودآفتاب حسن او پیدا شود

غیر نور او نیاید در نظرچشم ما از نور او بینا شود

آ چشم ما به هر سو شد روانِآید آن روزی که آن دریا شود

بحر می گوید به آواز بلندآنکه او از ماست با مأوا شود

عارفی کَز هر دو عالم بگذردبر در یکتای بی همتا شود

در خرابات مغان رندی که شدعاقبت سر دفتر غوغا شود

هر که بوسد آن لب شیرین اوهمچو سید لاجرم گویا شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی یک حقیقت ناب اشاره می‌کند که اگر دوگانگی‌ها از بین بروند و اتحاد در یگانگی برقرار شود، آفتاب زیبایی و حقیقت الهی نمایان خواهد شد. در این حالت، نور او تنها چیز قابل دیدن خواهد بود و چشم‌ها از این نور روشن می‌شوند. شاعر به امید روزی اشاره می‌کند که این یگانگی محقق شود و دریای حقیقت جاری گردد. همچنین، عارفی که از این دو عالم عبور کند و به درگاه یکتای بی‌همتا برسد، به مقام و منزلت خاصی خواهد رسید. در نهایت، بوسیدن لب شیرین محبوب، سبب کسب درک و حقیقت می‌شود. این اشعار عمیقاً به عشق و جستجوی حقیقت اشاره دارند.