غزل شمارهٔ ۵۱۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انمیگیرد۷ بیت

عشق دردیست تا نمی گیردجان عاشق صفا نمی گیرد

ایدل ار عاشقی بیا خوش باشعاشقان را خدا نمی گیرد

موج بحریم و غرقهٔ دریاغیر ما دست ما نمی گیرد

دردمندیم و درد می نوشیمدل ما زین دوا نمی گیرد

لطف او عالمی به ما بخشیدبه کرم هیچ وا نمی گیرد

آتش عشق شمع جانم سوختدر تو آخر چرا نمی گیرد

هر که بیگانه نیست از سیددلش از آشنا نمی گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق و پیچیدگی عشق و دردهای آن است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق دردی است که عاشق را تسکین نمی‌دهد و او را درگیر می‌کند. به رغم همه سختی‌ها و دردهایی که عاشقان متحمل می‌شوند، عشق آنها را به سمت خدا و محبت رهنمون می‌سازد. در این مسیر، شاعر می‌گوید که به محبت و لطف الهی نیازمند است و در نهایت، عشق او را می‌سوزاند، اما هنوز هم در پی درک و دریافت این عشق است. با اشاره به بیگانگان و آشنایان، نشان می‌دهد که ارتباط و آشنا بودن با محبوب، دل را پر از محبت می‌کند.