غزل شمارهٔ ۵۱۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ومیرود۷ بیت

چشم ما خوش چشمهٔ آبی به هر سو می روداین چنین آب خوشی پیوسته بر رو می رود

می رود عمر عزیز من به عشق روی اودلخوشم از عمر خود زیرا که نیکو می رود

دل طواف کعبهٔ وصلش بدان جوید مدامدر بیابان فراق او به پهلو می رود

آفتابست او و عالم سایهٔ آن آفتابهر کجا او می رود این سایه با او می رود

در ازل نقش خیال او به دیده بسته امتا ابد نقشی چنین از چشم ما چو می رود

یک زمانی صحبت او را غنیمت می شمرزانکه این محبوب ما دیر آمد و زو می رود

بر در خلوتسرای سید ار شاهی رسدبنده گردد از سر اخلاص آنجو می رود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه‌ی معشوق خود اشاره کرده و می‌گوید که چشمش به هر سو به دنبال او می‌گردد. او از گذر عمر خود راضی است؛ چرا که این عمر در عشق به معشوق سپری می‌شود. دلش به گشت و گذار در کعبه‌ی وصل او مشغول است، در حالی که در بیابان دوری از او درد می‌کشد. معشوقش مانند آفتاب است و سایه‌اش همیشه همراه اوست. شاعر می‌گوید که از زمان دور تصورات معشوق را در ذهن خود داشته و این تصویر همواره در ذهنش باقی می‌ماند. او صحبت با معشوق را یک فرصت گرانبها می‌داند و در نهایت اعلام می‌کند که اگر به درگاه محبوبش برسد، با کمال اخلاص بنده‌اش خواهد بود.