غزل شمارهٔ ۵۱۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ومیرود۷ بیت

آب چشم ما به هر سو می رودخوش روان از دیده بر رو می رود

می رود خاطر به کوی می فروشآفرین بر وی که نیکو می رود

ای که گوئی از در دلبر بروکی رود دل از درش چو می رود

در طریق عشق دل چون عاشقانگه به سینه گه به پهلو می رود

می کنم خود را ملامت سالهاعمر اگر یک لحظه بی او می رود

در هوای زلف او باد صباخوش روان گشته به هر سو می رود

رو مپیچ از نعمت الله زان که اورو به راه آورد یک رو می رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و دلتنگی است. شاعر به توصیف آب چشم و اشک می‌پردازد که از دیدگانش جاری می‌شود و این اشک به خاطر عشق و دل‌باختگی است. او به یاد محبوبش و عشق او می‌افتد و دلش به سوی می‌فروش و عشق می‌رود. همچنین اشاره می‌کند که عمرش بی‌محبوب دمی بی‌ارزش است و در هوای زلف محبوب تا به خود را ملامت می‌کند. در نهایت می‌افزاید که نباید از نعمت‌های الهی غافل شد، چرا که عشق و محبت راهی است که به زندگی و سعادت می‌انجامد.