غزل شمارهٔ ۵۰۶
چشم بینائی که بر او اوفتدسر نهد بر پاش و بر رو اوفتد
هر که بر خاک درش افتد چو مامسکن او جای نیکو اوفتد
آفتابست او و عالم سایه باننور او بر ما و بر تو اوفتد
دل به دریا داده ایم و می رویمآخر این کار تا چو اوفتد
رنگ و بوی اوست رنگ و بوی ماگر سخن با رنگ و با بو اوفتد
بر سر کوی خرابات مغانگر رسد مستی به یلهو اوفتد
نعمت الله ساقی سرمست ماستبرنخیزد هر که با او اوفتد