غزل شمارهٔ ۵۰۵
هرکه از عشق در طرب نبودنسبتش هیچ با نسب نبود
لطف محبوب را نهایت نیستطالب آنگه بی طلب نبود
آتش عشق اوست در دل مالایق جان بولهب نبود
از کرم ساز عاشقان بنواختگر نوازد مرا عجب نبود
لب ساغر مدام می بوسمبه از این همدمی و لب نبود
ماهروئی چو ترک شیرازیدر همه مصر و در حلب نبود
سیدی همچو نعمت الله همدر عجم بلکه در عرب نبود