غزل شمارهٔ ۴۳۳

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: ارفترفت۷ بیت

عقل مشوش دماغ از سر ما رفت رفتعشق درآمد ز در عقل ز جا رفت رفت

نقش خیالی نگاشت هیچ حقیقت نداشتبود هوا در سرش هم به هوا رفت رفت

عمر به باد هوا داد در این گفتگومیل صوابی نکرد راه خطا رفت رفت

عاشق مستی رسید عربده آغاز کردعاقل مخمور از آن از بر ما رفت رفت

هرکه به دریا فتاد نام و نشانش مجوبشنو و دیگر مگو خواجه چرا رفت رفت

جام حبابی پر آب گر شکند صورتشمعنی او آب بود آب کجا رفت رفت

سید هر دو سرا آمده بود از خداباز به حکم خدا نزد خدا رفت رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تجربیات عاطفی و فلسفی پرداخته است. شاعر به حالتی از سردرگمی و از دست دادن عقل اشاره می‌کند که ناشی از عشق است. عشق به نوعی عقل را از فرد می‌گیرد و او را به دنیایی خیالی می‌برد. زندگی و عمر انسان به سرعت می‌گذرد و در این میان، افراد باید به دور از خطا و اشتباه حرکت کنند. همچنین، شاعر بیان می‌کند که هر کسی که به دریا (زندگی یا عشق) بیفتد، دیگر نام و نشانی از او نمی‌توان یافت. در نهایت، به این نکته اشاره می‌شود که همه چیز تحت فرمان خداوند است و در نهایت به سوی او بازمی‌گردد.