غزل شمارهٔ ۴۳۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابایدرفت۷ بیت

در ره عشق چو ما بی سر و پا باید رفتراه را نیست نهایت ابدا باید رفت

ما از این خلوت میخانه به جائی نرویمکه از این جنت جاوید چرا باید رفت

گر علاجی طلبد خسته به درگاه طبیبدردمندانه به امید دوا باید رفت

هر که دارد هوس دار بقا خوش باشدبی سر و پا به سر دار فنا باید رفت

عارف ار آنکه به میخانه رود یا مسجدهر کجا می رود از بهر خدا باید رفت

در پی عشق روان شو که طریقت اینستتو چه دانی که در این راه کجا باید رفت

نعمت الله سوی کعبه روانست دگرعاشقانه چو وی از صدق و صفا باید رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت سفر در مسیر عشق و رهایی از قید و بندهای دنیوی اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق واقعی نیازمند فداکاری و بی‌خیالی از خود است. هرچند راه عشق بی‌نهایت است، اما باید با اشتیاق و امید در آن پیش رفت. شاعر همچنین به این نکته تأکید می‌کند که مهم این است که هر جا برویم، هدف ما باید خدا و حقیقت باشد. او از عشق به عنوان نیرویی می‌سازد که انسان را به حرکت درمی‌آورد و در نهایت به عشق و روحانیت اشاره می‌کند که باید با صداقت و خلوص نیت دنبال شود.