غزل شمارهٔ ۴۲۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ادورفت۷ بیت

عاشقی جان را به جانان داد و رفتماند این دنیای بی بنیاد و رفت

در خرابات مغان مست و خرابسر به پای خم می بنهاد و رفت

قطره آبی به دریا در فتادچون توان کردن چنین افتاد و رفت

شاهبازی بود در بند وجودبند را از پای خود بنهاد و رفت

زندهٔ جاوید شد آن زنده دلتا نگوئی مرده شد بر باد و رفت

سرعت ایجاد و اعدام وی استدر زمانی ماهروئی زاد و رفت

بنده بودم ، بندگی کردم مدامسید آمد بنده شد آزاد و رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و آزادی است. شاعر بیان می‌کند که عاشق جان خود را به معشوق عطا کرده و از دنیای بی‌اساس و مادی رفته است. او در میخانه مست و خراب می‌شود و سر به پای خم می‌نهد. مانند قطره‌ای که به دریا می‌افتد، او هم در مسیر عشق سقوط می‌کند. شاعر به تصویر شاهبازی می‌پردازد که از قید و بند وجود رهایی یافته و به حقیقت زنده جاوید دست یافته است. او همچنین به بنده‌ای اشاره می‌کند که با سید (معشوق) آشنا می‌شود و از بندگی رهایی می‌یابد. در نهایت، این شعر جنبه‌های عمیق عشق، رهایی و تحولات روحی را نشان می‌دهد.