غزل شمارهٔ ۴۰۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ابنواخت۷ بیت

مطرب عشق ساز ما بنواختبه نوا جان بینوا بنواخت

در خرابات ساقی سرمستدرد ما را به صد دوا بنواخت

گرچه بنواخت جان عالم راپادشاه است و این گدا بنواخت

می نوازد به لطف عالم رادل این خسته بارها بنواخت

مبتلای بلای او بودمچاره ای کرد و مبتلا بنواخت

شاهد غیر در سرای وجودبه نهان خاطر مرا بنواخت

شهرتی یافت در جهان که به عشقنعمت الله را خدا بنواخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و تاثیرات آن می‌پردازد. او می‌گوید که عشق مانند موزیک‌سازی است که جان‌های بی‌نوا را نوازش می‌کند و در میخانه، ساقی سرمست دردهای ما را تسکین می‌دهد. شاعر همچنین به نقش الهی عشق اشاره دارد که گرچه قدرتش عظیم است، اما به گدایان هم محبت می‌کند. او از بیماری عشق رنج می‌برد و این عشق چاره‌ای برای دردهای او می‌سازد. در نهایت، شاعر به محبوب اشاره می‌کند که در دل او نفوذ کرده و عاقبت با اشاره به عشق به خدا، به ظرفیت عشق در زندگی انسان‌ها و جایگاهش در جهان می‌پردازد.