غزل شمارهٔ ۴۰۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ارمویاست۷ بیت

شادمانم زانکه غمخوارم وی استدلخوشم زیرا که دلدارم وی است

عالمی اغیار اگر باشد چه غمدوست دارم چون وی و یارم وی است

در خرابات مغان مستم مداممی خورم می چون که خمّارم وی است

گلشن عشقست جانم جاودانبلبل سرمست گلزارم وی است

نقش می بیندم خیالش در نظرنور چشم و عین دیدارم وی است

جان فروشم بر سر بازار عشقمی کنم سودا خریدارم وی است

سیدم بر سروران روزگارنعمت الله شاه و سردارم وی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شادی شاعر به خاطر وجود یک دوست و یار گرامی است. شاعر احساس خوشحالی می‌کند چون غم‌خوار و دلدار او همان دوستش است. او توجهی به مشکلات و غم‌های دیگران ندارد و در دنیای عشق و مستی غوطه‌ور است. شاعر به عشق و زیبایی آن اشاره می‌کند و زندگی‌اش را به تصویر کشیده که پر از شوق و شادی است. همچنین، او به اهمیت این دوست و مقام والایش در زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت، بر این باور است که زندگی‌اش تحت تاثیر عشق و دوستی است.