غزل شمارهٔ ۴۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یدیمما۷ بیت

نور او در دیدهٔ بینا خوشی دیدیم مانور مردم را به نور چشم او دیدیم ما

شخص و سایه دو نماید در نظر اما یکیستدو کجا بینیم چون از اهل توحیدیم ما

غیر نور روی او در دیدهٔ ما هست نیستهرچه رو بنمود از آن رو بازپرسیدیم ما

ز آفتاب حسن او عالم همه روشن شدهکس ندیده این چنین نوری و نشنیدیم ما

ساقی مستیم و میخانه سبیل ما بُودمی به هر رندی که دل می خواست بخشیدیم ما

مو به مو زلف سیاهت ما به دست آورده ایمگیسوئی خوش بافته بر دست پیچیدیم ما

در خرابات مغان با نعمت الله همدمیمعاشقانه جام می از ذوق نوشیدیم ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و نور الهی صحبت می‌کند که تنها در دیده مؤمنان قابل مشاهده است. او می‌گوید که در نگاه اهل توحید، فرد و سایه یکی هستند و در نتیجه، دوگانگی واقعی وجود ندارد. شاعر به زیبایی نور حق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ زیبایی دیگری با آن قابل مقایسه نیست. همچنین از حالت مستی و شادی در میخانه سخن می‌گوید و بیان می‌کند که از نعمت‌ها و زیبایی‌های الهی بهره‌مند هستند. در نهایت، شاعر از عشق و زیبایی در زندگی دینی و عرفانی خود می‌گوید و از باده‌نوشی و لذت‌های معنوی یاد می‌کند.