غزل شمارهٔ ۴۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اداریمما۷ بیت

در خرابات فنا ملک بقا داریم ماخوش بقای جاودانی زین فنا داریم ما

کشته عشقیم و جان در کار جانان کرده ایماین حیات لایزالی خونبها داریم ما

خم می درجوش و ما سرمست و ساقی در نظرغم ز مخموران این دوران کجا داریم ما

جام دُرد درد او شادی رندان می خوریمدرد می دانیم و دایم این دوا داریم ما

دیگران گر ملک و مال و تخت شاهی یافتندسهل باشد نزد ما زیرا خدا داریم ما

نقد گنج عشق او در کنج دل ما دیده ایماین چنین گنجی طلب میکن ز ما داریم ما

در طریق عاشقی عمریست تا ره می رویمرهبری چون نعمت الله رهنما داریم ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عاشقانه و تجربه‌های عمیق روحی خود می‌پردازد. او از فنا و زوال دنیا صحبت می‌کند و بر این باور است که بقا و جاودانگی را در عشق و محبت یافته است. عشق را به عنوان خونبهای حیات لایزال خود می‌داند و از نشاط و مستی ناشی از عشق سخن می‌گوید. شاعر به بی‌اعتنایی به مال و مقام دنیوی اشاره می‌کند و بر اهمیت عشق و ایمان به خدا تأکید می‌کند. او از گنجینه‌ای در دل خود صحبت می‌کند که عشق را در خود دارد و نسبت به مسیر عاشقی که طی کرده‌اند، به رهنما بودن نعمت الله اشاره می‌کند. به‌طور کلی، شاعر عشق را محور زندگی و منبع واقعی خوشبختی می‌داند.