غزل شمارهٔ ۳۹۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابیهستنیست۷ بیت

موج دریائیم و هر دو غیر آبی هست نیستدر میان ما و او جز ناحجابی هست نیست

در خرابات مغان هستند سر مستان ولیهمچو من رند خوشی مست خرابی هست نیست

ما شراب ذوق از آن لعل لبش نوشیده ایمخوبتر زین جام و خوشتر زان شرابی هست نیست

نیست هستی غیر آن سلطان بی همتای ماورکسی گوید که هست آن در حسابی هست نیست

ز آفتاب روی او ذرات عالم روشن استدرنظر پیداست غیر از آفتابی هست نیست

عقل اگر در خواب می بیند خیال دیگریاعتباری بر خیالی یا به خوابی هست نیست

نعمت الله این سخن از ذوق می گوید مداماین چنین مستانه قولی در کتابی هست نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی است از عشق و مستی، که در آن شاعر به مفهوم وجود و عدم می‌پردازد. او خود را همچون موجی در دریا توصیف می‌کند که غیر از آبی، چیزی در میان او و معشوق نیست. در گفتگو درباره مستی و خراباتی‌ها، شاعر اشاره می‌کند که ما از طعم عشق و زیبایی معشوق بهره‌مند شده‌ایم و هیچ شرابی بهتر از عشق او نیست. او به وجود یک سلطان بی‌همتا اشاره می‌کند که همه چیز به واسطه‌ی نور او روشن شده است و در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که این سخنان نشأت‌گرفته از ذوق و احساس است و در حقیقت، واقعیت عشق و مستی اوست.