غزل شمارهٔ ۳۸۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یشنیست۷ بیت

یک قدم ازخویش بیرون نه که گامی بیش نیستدامن خود را بگیر از پس مرو ره بیش نیست

گر هوای عشق داری خویش را بی خویش کنکآشنای عشق او جز عاشقی بی خویش نیست

بر امید وصل عمری بار هجرانش بکشچون گلی بی خار نبود نوش هم بی نیش نیست

گوهر رازش ز درویشان دریا دل طلبزانکه غواص محیطش جز دل درویش نیست

دم ز کفر و دین مزن قربان شو اندر راه اوکاندر آن حضرت مجال کفر و دین و کیش نیست

طالبا گر عاشقی از دی و فردا در گذرروز امروز است و عاشق مرد دوراندیش نیست

بیش از این از سیم و زر با نعمت الله دم مزنکاین زر دنیای تو جز زرد روئی بیش نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکات عمیق و فلسفی درباره عشق و حقیقت وجود می‌پردازد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که برای دستیابی به عشق واقعی، باید از خودخواهی و تعلقات دنیوی دست کشید. او تأکید می‌کند که عشق نیازمند رهایی از خودپرستی است و تنها عاشقان واقعی می‌توانند به حقیقت دست یابند. همچنین، اشاره به این دارد که زیبایی و لذت‌های دنیوی پایدار نیستند و باید از آن‌ها فراتر رفت تا به درک عمیق‌تری از وجود رسید. در نهایت، او هشدار می‌دهد که نباید به ظواهر فریبنده دنیوی اهمیت داد، زیرا آن‌ها تنها زرق و برقی زودگذر هستند.