غزل شمارهٔ ۳۸۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انیشنیست۷ بیت

جان ندارد هر که جانانیش نیستگرچه تن دارد ولی جانیش نیست

زاهد گوشه نشین در عشق اوهست از زاهد ولی آنیش نیست

کفر زلفش گر ندارد دیگریکی بود مومن که ایمانیش نیست

بی سر و سامان شدم در عاشقیای خوش آن رندی که سامانیش نیست

ساغر می گرچه دارد جرعه‌ایهمچو خم، ذوق فراوانیش نیست

هر دلی کز عشق او شد دردمندغیر دُرد درد درمانیش نیست

سید سرمست مهمان من استهیچکس چون بنده مهمانیش نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارتباط میان جان و جانان است. شاعر می‌گوید که کسی که جانان (عشق) ندارد، در حقیقت جان ندارد، هرچند که جسمش زنده باشد. زاهدانی که در گوشه‌ای نشسته‌اند، اگر عشق الهی را تجربه نکرده باشند، واقعاً زاهد نیستند. همچنین، شاعری به کفر زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌پرسد که آیا کسی می‌تواند مؤمن باشد اگر عشق را نشناخته باشد؟ او از بی‌سامانی در عشق خود شکایت دارد و معتقد است که خوشا به حال آن رندانی که از سامان و قید و بند آزادند. در ادامه، سخن از درد و رنج عشق به میان می‌آید و اینکه هر قلبی که از عشق رنج می‌برد، درمانی جز عشق ندارد. شاعر هم در نهایت به مهمانی سید سرمست اشاره می‌کند و می‌گوید کسی نمی‌تواند چون او بنده‌ی عشق باشد.