غزل شمارهٔ ۳۸۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ردنیست۵ بیت

دل ندارد هر که او را درد نیستوانکه خود دردی ندارد مرد نیست

نزد بی دردان مگو زینهار درددشمنست آن دوست کو همدرد نیست

با لب و رخسار و چشم مست یارحاجت نقل و شراب و درد نیست

در هوای آفتاب روی اودر به در گشتیم از وی گرد نیست

درد بی درمان ما را از یقینغیر سید دیگری در خورد نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به بیان احساسات و تجربیات انسانی در مورد درد و همدلی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کسی که درد احساس نمی‌کند، نمی‌تواند انسان واقعی باشد. او تاکید می‌کند که در جمع کسانی که درد نمی‌کشند، نباید از درد سخن گفت، زیرا همدردی در آنجا وجود ندارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که زیبایی‌های ظاهری عاشق کافی نیست و او به دنبال عمق عواطف و ارتباط واقعی است. در نهایت، دردهای او به قدری عمیق و سنگین هستند که هیچ‌کس دیگری جز معشوقش نمی‌تواند آن‌ها را درک کند.