غزل شمارهٔ ۳۸۰

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: دنیست۵ بیت

آن وتر که غیر او احد نیستاصل عدد است و از عدد نیست

گر دیدهٔ احولی دو بیندچشمش بنگر که بی رمد نیست

هر هست که نیستی پذیردهستیت نهادن از خرد نیست

چون مظهر حضرت الهندنیکند تمام و هیچ بد نیست

خود نیست به نزد نعمت اللهچیزی که وجود او به خود نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره یگانگی و حقیقت وجود است. شاعر بیان می‌کند که خداوند یگانه و بی‌همتاست و هیچ چیزی جز او وجود ندارد. او اشاره می‌کند که اگر کسی به دوگانگی بنگرد، باید به چشمان خود دقت کند که مبادا دچار اشتباه شده باشد. همچنین، وجود همه چیز در نهایت به عدم وابسته است و آنچه وجود دارد، از خرد و تفکر انسانی نیست. در پایان، شاعر به این نکته تأکید می‌کند که وجود واقعی تنها در نزد خداوند است و هر آنچه که خود را وجود می‌داند، در حقیقت وجودش به خودی خود نیست.