غزل شمارهٔ ۳۷۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اننیست۷ بیت

غنچهٔ باغ غیر خندان نیستبگذر از غیر او که چندان نیست

هر که نقش خیال غیری بستنقشبندی او به سامان نیست

عاقلی کی چه عاشقی باشدمست و مخمور هر دو یکسان نیست

در دل هر که گنج معرفت استهست معمور و گنج ویران نیست

دردمندیم و درد می نوشیمبه از این درد ، درد درمان نیست

ای که گوئی که توبه از می کناین چنین کار ، کار رندان نیست

عاشق رند و مست چون سیددر خرابات می پرستان نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و عشق ورزی می‌پردازد. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که غنچه و زیبایی واقعی تنها در عشق به معشوق نهفته است و هر کس که به غیر او فکر کند، به حقیقت نمی‌رسد. او همچنین اشاره می‌کند که عقل و عشق نمی‌توانند در یک فرد جمع شوند؛ زیرا عشق مستی خاص خود را دارد. در پایان، شاعر به درد و رنج ناشی از عشق و اهمیت آن در زندگی عاشق اشاره می‌کند و از توبه از عشق و می‌نوشی انتقاد می‌کند. عاشق واقعی باید در دنیای عشق و خماری زندگی کند.