غزل شمارهٔ ۳۷۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انهیچنیست۱۰ بیت

جان ما بی عشق جانان هیچ نیستدرد دل داریم و درمان هیچ نیست

در همه جان جز که هم جان هیچ نیستتن چه باشد زانکه هم جان هیچ نیست

بگذر از دنیی و عقی باده نوشجز می و ساقی رندان هیچ نیست

نزد مصری شهر بغداد است هیچکوبنان چبود که کرمان هیچ نیست

با سبک روحان نشین ای جان منزانکه صحبت با گرانان هیچ نیست

غیر او هیچست اگر گوئی که هستهرچه باشد غیر او آن هیچ نیست

ظاهر و باطن همه عین وی استغیر او پیدا و پنهان هیچ نیست

دنیی و عقبی و جسم و جان همهای عزیزان نزد رندان هیچ نیست

هر چه هست از جزو و کل کایناتبلکه این مجموع انسان هیچ نیست

با وجود سید هر دو سرابینوا چبود که سلطان هیچ نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان بی‌معنایی و پوچی زندگی بدون عشق و محبت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که همه چیز بدون عشق جانان، بی‌ارزش و بی‌فایده است. درد و رنج وجود دارد، اما درمانی نیست. در واقع، هیچ چیز جز عشق نمی‌تواند ارزشمند باشد و هر آنچه غیر از عشق است، همانند هیچ است. شاعر به دنیای مادی می‌نگرد و تاکید می‌کند که باید از آن عبور کرد و به عشق و حال خوش توجه کرد. در نهایت بیان می‌کند که همه چیز در برابر عشق و وجود معشوق بی‌معناست و تنها اوست که حقیقتی عمیق دارد.