غزل شمارهٔ ۳۷۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: انیست۷ بیت

چو میخانه سرائی هیچ جانیستمقامی همچو صحن آن سرا نیست

به هر سو آب چشم ما روان استدر این دریا به جز ما آشنا نیست

اگر تو طالب عشقی مرا هستوگر تو عقل می جوئی مرا نیست

نوای ما نوای بی نوائی استنوائی چون نوای بینوا نیست

مرو با زاهد رعنا در این راهکه ایشان را در این ره پا به جانیست

کسی کو گنج عشق یار داردبه نزد عاشقان حق گدا نیست

خیال روی سید نور چشم استدمی از دیدهٔ مردم جدا نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مضمون عشق و ارتباط با خدا و حقیقت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که میخانه و صحن آن، جایگاه خاص و مقدسی است که هیچ جانی نمی‌تواند درک کند. او در حالی که اشک‌هایش همچون آب در جریاست، می‌گوید که در این دریای عشق، هیچ کس به جز او وجود ندارد. اگر کسی عشق و وابستگی به او دارد، باید به او نزدیک شود نه به زاهدان متظاهر که در این مسیر حقیقتی ندارند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسانی که گنج عشق را دارند، در میان عاشقان حقیقی بی‌نیازند و در نهایت، اشاره‌ای به تصویر محبوبش به عنوان نور چشم می‌کند که همیشه در دلش باقیست.