غزل شمارهٔ ۳۵۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وستنکوست۷ بیت

اگر تو عاشق یاری به عشق دوست نکوستبه هر چه دیده گشائی چه حسن اوست نکوست

اگر به کعبه رَوی بی هوای یار بد استوگر به میکده باشی به یاد دوست نکوست

جهان و صورت و معنی چو مغز باشد و پوستتو مغز نغز بگیر و مگو که پوست نکوست

اگرچه کشتن عشاق بد بود بر ماولی چه عادت آن یار نیکخوست نکوست

تو را نظر به خود است ای عزیز بد باشدمرا که در همه حالی نظر به دوست نکوست

بیا و جامهٔ جان چاک زن به دست مرادچو لطف او به کرم در پی رفوست نکوست

ز زلف یار به عمر درازت ای سیدچو شانه حاصلت از نیم تار موست نکوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید اگر کسی واقعاً عاشق است، باید به عشق و زیبایی‌های دوستش توجه کند، نه به ظواهر. او به مقایسه کعبه و میکده می‌پردازد و می‌گوید حتی اگر به مکان‌های مقدس بروی، ولی به یاد محبوب نباشی، فایده‌ای ندارد. همچنین بر اهمیت باطن و معنای عشق تاکید می‌کند و می‌گوید که باید به عمق عشق و احساسات توجه کنیم، نه به ظواهر سطحی. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که حتی در سختی‌ها و مشکلات عشق، باید به یاد محبوب بود و از آن لذت برد.