غزل شمارهٔ ۳۵۴
در دو عالم خدا یکیست یکیستمالک دو سرا یکیست یکیست
بر در کبریای حضرت اوپادشاه و گدا یکیست یکیست
آینه در جهان فراوان استجام گیتی نما یکیست یکیست
دو مگو و دوئی به جا مگذارتو یگانه بیا یکیست یکیست
موج و بحر و حباب بسیارندآن همه نزد ما یکیست یکیست
دردمندیم و درد می نوشیمدُرد و درد و دوا یکیست یکیست
نعمت الله یکیست در عالمسخن آشنا یکیست یکیست