غزل شمارهٔ ۳۵۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ایکیستیکیست۷ بیت

پادشاه و گدا یکیست یکیستبینوا و نوا یکیست یکیست

دردمندیم و درد می نوشیمدُرد و درد و دوا یکیست یکیست

جز یکی نیست در همه عالمدو مگو چون خدا یکیست یکیست

آینه صد هزار می بینمروی آن جانفزا یکیست یکیست

مبتلای بلای بالاشیممبتلا و بلا یکیست یکیست

قطره و بحر و موج و جوهر چهاربیشکی نزد ما یکیست یکیست

نعمت الله یکی است در عالمطلبش کن بیا یکیست یکیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر یگانگی و شباهت میان انسان‌ها و وجود مادی و معنوی در جهان است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که پادشاه و گدا، درد و دوا، بلایا و مبتلایان به آن‌ها، و حتی عناصر مختلف طبیعت همه در اصل یکی هستند. او بر این باور است که در عالم جز یک حقیقت وجود ندارد و باید به دنبال آن یگانگی بود. شاعرانگی و زیبایی در تصاویری مانند آینه و دریا نیز تأکید بر این یگانگی دارد. در نهایت، شاعر به جوهر وجود و نعمت الهی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید به دنبال آن باشیم.