غزل شمارهٔ ۳۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انما۷ بیت

صد دوا بادا دوای درد بی درمان مادُرد دردش نوش کن گر می بری فرمان ما

خون دل در جام دیده عاشقانه ریختیمبر امید آنکه بنشیند دمی بر خوان ما

خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درشغیر او را نیست باری در سرا بستان ما

در حیات جاودانی یافته از عشق اوهمدم زنده دلان شو تا بیابی جان ما

در میان ما و او غیری نمی آید به کارما از آن دلبریم و دلبر ما ز آن ما

دُرد درد او دوای درد ما باشد مدامعشق او گنجیست در کنج دل ویران ما

آشنای نعمت اللهیم و غرق بحر اوذوق اگر داری درآ در بحر بی پایان ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و دلبستگی شدید خود به معشوق می‌پردازد. او از درد و رنج ناشی از جدایی صحبت می‌کند و می‌گوید که درد عشق نه تنها دردی است که باید تحمل شود، بلکه دردی است که همان عشق به آن دامن می‌زند. شاعر امید دارد که معشوق روزی بر خوان او بنشیند و زندگی‌اش را پر کند. او به خالی بودن خانه و عدم حضور معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید تنها عشق اوست که به زندگی‌اش معنا می‌دهد. در نهایت، شاعر از دریاچه بی‌پایان عشق می‌گوید و دعوت می‌کند تا کسانی که ذوق دارند به این عشق بپیوندند.