غزل شمارهٔ ۳۲۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اایناست۷ بیت

دردمندیم و آن دوا این استراحت جان مبتلا این است

نقش رویش خیال می بندمدر نظر نور چشم ما این است

دل ما جان خود به جانان داددولت و دین دو سرا این است

عقل بیگانه رفت و عشق آمدیار سرمست آشنا این است

همه با اصل خویش واگردیمابتدا آن و انتها این است

هر که فانی شود بقا یابدرو فنا شو که خود بقا این است

نعمت الله هر که دید بگفتمظهر حضرت خدا این است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از دلدادگی و عشق به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که آرامش و راحتی روح در عشق است و تصویر محبوبش را در ذهن تداعی می‌کند. دل او جان خود را به معشوق تقدیم کرده و عشق را بالاتر از عقل می‌داند. شاعر به این نکته اشاره دارد که باید به اصل و حقیقت وجودی خود برگشت و با فانی شدن در عشق، به بقا و جاودانگی دست یافت. در نهایت او می‌گوید که هر کس نعمت‌های الهی را ببیند، به ظهور خداوند پی می‌برد.