غزل شمارهٔ ۳۰۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اناست۷ بیت

نعمت الله حریف مستان استعاشق روی می پرستان است

در خرابات مست لایعقلساقی بزم باده نوشان است

والهٔ زلف روی محبوب استفارغ از جمع و از پریشان است

نوبت زهد و زاهدی بگذشتدولت عشق و دور رندان است

نوش کن جام می که نوشت بادگر هوایت به آب حیوان است

در دلم درد و در سرم سوداباده درجام و عشق در جان است

هرکجا ساغری که می یابینعمت الله همدم آن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و حال و هوای مستی و عیش و نوش است. شاعر یعنی نعمت‌الله، خود را در جمع مستان و عاشقان می‌بیند و از شادی و عشق می‌گوید. او اشاره می‌کند که در دوران زهد و زاهدی گذشته، اکنون زمان عشق و لذت است. در اینجا باده، عشق و حسرت به زیبایی‌ها موج می‌زند و شاعر به مخاطب دعوت می‌کند که از جام می بنوشد، چرا که او نیز در دل درد و شوق عاشقی دارد. در نهایت این هم‌نشینی و دوستی با شوق و هیجان زندگی در دنیای مستی را تداعی می‌کند.