غزل شمارهٔ ۲۹۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انست۷ بیت

هر که حلقه به گوش مردانستنزد مردان مرد مرد آنست

عاشقانی به جان و دل دایمدر طریقت رفیق یارانست

هرچه بینم به عشق حضرت اوجان فدایش کنم که جانانست

سنبل زلف یار داد به بادکار جمعی از آن پریشانست

همچو جان در کنار خود گیرمگرچه او پادشاه کرمانست

این چنین پادشه که می شنویدر همه کائنات سلطانست

نعمت الله که رند سرمست استبندهٔ خاص شاه مردانست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و ارادت به یک معشوق بزرگ و شاهانه می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر کسی در خدمت مردان بزرگ باشد، در واقع خود به معنای واقعی مرد است. او عاشقانی را می‌بیند که با جان و دل در کنار یاران خود هستند و تمام عشق و محبت خود را به معشوق تقدیم می‌کنند. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و از اهمیت جانان خود می‌گوید که در کنار او احساس آرامش دارد، حتی اگر او پادشاهی از سرزمین دور باشد. در نهایت، شاعر خود را بنده خاص این شاه بزرگ و محبوب می‌داند.