غزل شمارهٔ ۲۹۵
وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ست۷ بیت
درد دل ما دوای جان استرنج غم او شفای جان است
یک جرعه ز دُرد درد جانان والله که دوصد بهای جان است
ساقی قدحی به عاشقان دهز آن باده که از برای جان است
جان گرچه گدای کوی عشقستسلطان جهان گدای جان است
در نه قدم و ز سر میندیشچون خلوت دل سرای جان است
صد جان به فدای عشق جانانگرچه دو جهان فدای جان است
جائی که مقام سید ماستای راحت جان چه جای جانست