غزل شمارهٔ ۲۹۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ایجاناناست۷ بیت

دل و جانم فدای جانان استهرچه دارم برای جانان است

دل که دم میزند ز سلطانیچون غلامان گدای جانان است

نیست بیگانه از خدا به خداعارفی کاشنای جانان است

خلوت دل مقام حضرت اوستدیگری کی به جای جانان است

مبتلای بلا اگر نالدراحت من بلای جانان است

دل و جان را دهد به باد هواهر که او را هوای جانان است

نعمةالله که جان من به فداشجان گیتی نمای جانان است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و فدای دل و جان شاعر برای معشوق است. شاعر همه چیز خود را برای جانان می‌داند و معتقد است که دل او در خدمت این محبوب است. او اشاره می‌کند که ارتباط با خداوند و شناخت او، تنها از طریق جانان ممکن است. در اینجا، خلوت دل مقام محبوب است و هیچ کس نمی‌تواند جای او را بگیرد. عشق و وابستگی به جانان باعث ایجاد بلا و درد می‌شود، اما این درد برای شاعر راحتی و آسایش به همراه دارد. در نهایت، شاعر جان خود را فدای محبوب کرده و او را نمایانگر حقیقت می‌داند.