غزل شمارهٔ ۲۸۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ست۷ بیت

دردمندیم و دوا درد دل استدرد دل درمان دوای مشکل است

خانهٔ دل خلوت خالی اوستخوش دلارامی که ما را در دلست

عاقل ار پندی به عاشق می دهدوعظ او نزدیک ما بی حاصل است

حق پرست و ترک باطل را بگوهرچه غیر حق بود او باطل است

حال ما از زاهد رعنا مپرسزآنکه او از بحر ما در ساحل است

آفتابی می نماید مه به ماگرچه در ظاهر حجابی حایل است

نعمت الله از منازل درگذشتهشت منزل نزد او یک منزل است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و دل انسان‌ها و نیاز به درمان روحی صحبت می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که درد دل به درمان و همدلی نیاز دارد و خانه دل انسان‌ها معمولاً خالی و غم‌گین است. او می‌گوید که نصیحت عاقلانه به عاشق بی‌فایده است و هر چیزی که غیر از حق باشد، باطل است. همچنین، حالت زاهد را نمی‌توان به درستی از ما فهمید زیرا او در ساحل دریا قرار دارد و از عمق دلدادگی دور است. در نهایت، شاعر به مفهوم واقعی بودن و همبستگی عمیق در شناخت حق اشاره می‌کند و می‌گوید که در حقیقت تمامی مراحل زندگی یکسانند و در اکتشاف معانی عمیق‌تر آن باید تلاش کنیم.