غزل شمارهٔ ۲۸۲
مرغ صحرائی به دریا مایل استمرغ آبی هم به دریا مایل است
ما نه دریائیم و دریا عین ماستهر که او با ماست با ما مایل است
ترک راهمت به ترکستان کشدخاطر هندو به مأوا مایل است
نفس خواجه خواجه را آرد به زیرگرچه روح او به بالا مایل است
گر سنائی سوی غزنی میرودبوعلی سینا به سینا مایل است
رند اگر می می خورد عیبش مکنکو به اصل خویش گویا مایل است
نعمت الله عاشقانه روز و شببا جناب حق تعالی مایل است