غزل شمارهٔ ۲۷۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وراست۷ بیت

عشق مستست و عقل مخمور استعاقل از ذوق عاشقان دور است

شادمانی جاودان داردبه غم عشق هر که مسرور است

دل ما جان خود به جانان دادز آن حیاتی که یافت مغرور است

جام گیتی نما چو می بینیمدر نظر ناظر است و منظور است

نور چشم است اگر نظر داریآفتابی به ماه مستور است

زاهد ار ذوق ما نمی داندعیب زاهد مکن که معذور است

نعمت الله رند سرمست استدر خرابات نیک مشهور است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات عشق و عقل می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق سرمست‌کننده است و عقل در برابر آن ناتوان می‌شود. کسی که در عشق شاد است، از غم‌ها دور می‌شود. دل عاشقان در عشق خود را به معشوق می‌سپارند و از این حیات لذت می‌برند. همچنین اشاره می‌کند که زندگی پر از زیبایی‌ها و نعمت‌هاست و برخی افراد مثل زاهدان ممکن است از لذت‌های عشق بی‌خبر باشند، اما این نقصی برای آنها نیست. در نهایت، شاعر بیانگر این است که یک شخص سرمست و رند در خرابات، از لحاظ عیش و نوش، معروف و نیکوکار است.