غزل شمارهٔ ۲۷۳
همسایهٔ حضرت شریف استگر سایه لطیف یا کثیف است
انسان کبیر صورت اوستدریاب که معنی لطیف است
گر روح مدبرش بدانیانسان کبیر بس ظریف است
با عقل مگو حکایت عشقزیرا که مزاج او ضعیف است
این طرفه نگر که جمله عالمدر غایت قوّت و نحیف است
معشوق خود است و عاشق خودعشقی که چو عشق ما عفیف است
در خلوت خاص سید ماستکاو خانهٔ خالی و لطیف است