غزل شمارهٔ ۲۶۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ایدرویشاست۷ بیت

بی نوائی نوای درویش استدُرد دردش دوای درویش است

چشم درویش هر چه می نگردجام گیتی نمای درویش است

نیست بیگانه از خدا به خداهرکه او آشنای درویش است

هرکه داند دوای درویشانسر او خاک پای درویش است

گرچه درویش را گدا گویندخدمت شه گدای درویش است

آن طریقی که نیست پایانشراه بی منتهای درویش است

نعمت الله با چنین همتروز و شب در هوای درویش است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره وضعیت درویش‌ها و ارتباط آنها با خدا و دنیا صحبت می‌کند. درویش به معنای کسی است که زندگی ساده و بی‌تکلفی دارد و در جستجوی حقیقت و معنای عمیق‌تری از زندگی است. درویش‌ها دردها و مشکلات خود را دارند، اما در عین حال، به حقیقتی عمیق‌تر دست می‌یابند. آنها نگاهی عمیق به جهان دارند و از ارتباط با خدا بهره‌مند می‌شوند. شعر به این نکته تأکید می‌کند که حتی اگر دیگران درویش را فقیر و گدا بدانند، او در واقع به درستی و معنویت دل‌بسته است و خدمت به دیگران، به ویژه به خداوند، برای او ارزشمند است. این مسیر و رشد درویش هیچ پایانی ندارد و به نوعی به بی‌نهایت می‌رسد، و در نهایت نشان‌دهنده ارادتی عمیق به مقام و جایگاه درویش و همت او در زندگی است.