غزل شمارهٔ ۲۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رخوشست۷ بیت

صورت و معنی به همدیگر خوش استآن چنان می در چنین ساغر خوشست

مجلس عشقست و ما مست و خرابما چنین هستیم و ساقی سرخوشست

هر که او با ما درین دریا نشستاز سرش تا پاشنه در زر خوشست

جان به جانان دل بدلبر داده ایمدر دل ما عشق آن دلبر خوشست

گوهر در یتیم از ما بجوگر به دست آری چنین گوهر خوشست

عود دل در مجمر سینه بسوختبوی خوش ما را درین مجمر خوشست

نعمت الله دارد از سید نشاناین نشان آل پیغمبر خوشست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر زیبایی و هماهنگی بین صورت و معنی است. شاعر به شادی و سرخوشی در مجالس عشق اشاره می‌کند و از حال و هوای مستی و نشئه‌ی خود می‌گوید. او می‌گوید که هر کسی که در این دریا غوطه‌ور شود، به سخاوت و خوشی دست می‌یابد. همچنین، عشق به معشوق را که در دلش جا گرفته، مهم می‌داند و آن را گوهر گرانبهایی می‌شمارد. بوی خوشی که از دل او می‌آید نیز نمادی از عشق و احساس اوست و در نهایت به خاندان پیامبر اشاره می‌کند که نشان‌دهنده نعمت و برکتی است که در زندگی او وجود دارد.