غزل شمارهٔ ۲۴۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: تیدگراست۷ بیت

ملک جان در ولایتی دگر استتخت دل در حمایتی دگراست

قول مستانه ای که ما گوئیمبشنو او را حلاوتی دگر است

دلبران در جهان فراوانندحسن ما را ملاحتی دگر است

عاقلان را نهایتی است ولیعاشقان را نهایتی دگر است

وحده لاشریک له می گوکاین سخن از روایتی دگر است

در خرابات رند سرمستیمذوق ما ذوق و حالتی دگر است

نعمت الله خدا به ما بخشیداین عنایت عنایتی دگر است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وضعیت خود و احساساتش سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که در جهانی دیگر و در شرایط متفاوتی قرار دارد. عشق و زیبایی‌اش به گونه‌ای خاص است که با دیگران متفاوت است. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که درک عاقلان محدود است، در حالی که عاشقان به افق‌های بی‌پایانی می‌رسند. در نهایت، شاعر بر اهمیت نعمت‌ها و عنایتی که خدا به او داده تأکید می‌کند و می‌گوید که حال و هوای او به کلی متفاوت است. این شعر به نوعی به عمق تجربه و احساسات انسانی در عشق و عرفان پرداخته است.